Dit gedicht heb ik bij een vriendin gevonden, maar het geeft exact weer hoe ik me voel als autist in deze wereld…

kijk door me heen
als ik lach en vrolijk ben
kijk door me heen

kijk door me heen
ik ben niet wat je ziet
ik speel toneel

ik kan mezelf niet zijn
mijn masker kan niet af
ik ben te kwetsbaar

de muur om me heen gebouwd
moet me bescherming bieden
tegen wie ik ben

van binnen uit
de paniek en angst
er aan raken durf ik niet

neem er geen genoegen mee
als ik je blijheid laat zien
want daarachter zit ik zelf

leer me kennen
neem de moeite
mijn masker af te nemen

wat je dan ziet
is een mensje in verwarring
losgelaten in een wereld

die niet de mijne is
spitsroeden lopend
in een onbekende wereld

jij
jij kunt mij bereiken
met jouw liefde

jouw eindeloos geduld
jouw hand die de mijne neemt
en me wilt kennen

geef me vleugels
om weer te vliegen
de vlinder in mij

geef me vleugels
opdat ik weg kan vliegen
uit mijn zelfgemaakte gevangenis

geef me het vertrouwen
dat je bij me blijft
en me nooit meer alleen laat

Tunnel van verdriet.

Mijn tunnel, een donker plekje voor jou en mij,
waar soms een sterretje te zien is, dan ben jij heel dichtbij!

Korte update:We zijn weer verhuisd, nu naar een woning van de woningbouw, in het centrum, lekker makkelijk bij de winkels….

Het is nu bijna drie jaar geleden dat Carly is overleden, maar het verdriet slijt echt nog niet en het gemis nog minder…

Soms heel even
Bekruipt mij het gevoel
dat mensen me niet snappen
hoe ik me voel
Voor de buitenwereld iemand
die altijd loopt te stralen
maar niemand ziet
dat ik blijk te verdwalen
Verdwalen in emoties
gevoelens van vreugde en verdriet
die vreugde laat ik zien
maar het verdriet niet
Dus oordeel niet te snel
over iemands vreugde of verdriet
soms is de waarheid anders
dan je aan de buitenkant ziet.

Het is nu bijna drie jaar geleden en ik kan er nog steeds niet aan wennen, ik mis mijn kind bij alles wat ik doe.Ze zou het fantastisch hebben gevonden dat ik ben geslaagd voor mijn motor rijbewijs…
Ze zou weer mee zijn gegaan naar de caravan en daar vakantie hebben gevierd met vrienden en vriendinnen…
Ze zou nu haar diploma hebben gehaald van de paardenhouderij…
Ze zou misschien nog wel veel meer prijzen hebben gewonnen met haar pony ,Poemba…
Of misschien wel met Zombie, want dat zou haar paard worden…
Ze had nog een heel leven voor zich…

Ze zou……..
Lieve Carly,

Je bent er geweest
en zal altijd wel ergens zijn.
Al zal de pijn wel minder worden ,
en zwijgen anderen over jou.
Ik zal je altijd meedragen,
waarheen ik ook ga.
Ik zal je bestaan nooit ontkennen,
maar het kost me moeite om eraan te wennen.
Dat je er echt nooit meer zult zijn…

Kleren voor het kerstbal…

Gisteren ben ik ontvoerd door Johan, voor een verrassingsfeestje voormijn verjaardag.Nu wist ik al per ongeluk dat we naar dierenparkAmersfoort gingen omdat ik zijn telefoon een keertje heb opgenomen enhet park toen aan de lijn kreeg.En via Twitter had ik ook al begrependat er vrienden van ons mee zouden gaan, dus een echte verrassing washet niet helemaal meer.

Er is daar van de week een kleine olifant geboren en daar wilde ikgraag heen, maar ik mocht van Johan niet voor twaalf uur naar deolifanten toe.Dus lekker in het restaurant daar vlakbij koffie metgebak gegeten met de visite tot het tijd was om te gaan.

Toen het uiteindelijk twaalf uur was wilde ik naar de olifanten toe, maar ook toen hield Johan me buiten tegen

Ik moest van hem daar blijven wachten en hij wilde niet vertellen waarom.

Gelukkig kwam er een voorlichter aan die vroeg of ik degene was die gek was van olifanten.Ja dus, nou dan mocht ik mee komen om eens een kijkje achter de schermen te nemen.Terwijl we daar liepen kregen we een uitgebreide uitleg over de behandeling van de dieren.Hoe ze getraindworden, dat ze er in principe geen lichamelijk contact mee hebben,hoe ze getraind worden om de oren en poten aan te geven als er bloedmoet worden afgenomen of nagels bijgewerkt.
Kortom ik kreeg een hele rondleiding door het verblijf van de bul Alex.
Daarna mocht ik mee naar het nachtverblijf van de vrouwtjes olifantenen konden we van een afstandje kijken naar moeder Indra en haarpasgeboren jonkie Kina.
Er zat nu nog maar een hok tussen ons en de olifanten in, dat hok is dan wel een meter of tien lang, dus nog een heel eind weg.
Toen we daar een paar minuten gepraat hadden en de dames niet onrustigwerden van onze aanwezigheid mocht ik met de voorlichter mee naar hetvolgende hek waar de moeder van Indra stond te kijken en waar Indra enhaar jong weer iets verder stonden.Ook daar bleven we eerst nog iets opafstand en ook daar reageerden ze niet op dus ik mocht nog verder komenzodat ik uiteindelijk op een meter of drie van de klein baby bengeweest.Oma vond het wel interessant dus die kwam even kijken wat weaan het doen waren .Op een gegeven moment kwam ze met haar slurf mij helemaal onderzoeken en had ik dus echt contact met haar, Ze reageerde op mijn stem en dat vond de voorlichter ook heel bijzonder omdat ze eigenlijk nooit iets van anderen wil weten.Ze heeft me helemaal besnuffeld en betast, mijn schoen zit nog onder het olifantenslijm omdat ze mijn voet behoorlijk vastgegrepen heeft met haar slurf, maar dat was vriendelijk en ik mocht er gewoon blijven staan van haar, terwijl je eigenlijk zou verwachten dat ze haar kleinkind wel zou willen beschermen.Dat was ook de reden dat er zo voorzichtig mee omgegaan werd voor ik verder mocht komen.Al met al was het dus een behoorlijk bijzondere ontmoeting, ik mocht haar zelfs aaien en ook dat hadden ze daar bijna nog nooit meegemaakt, dat ze zich liet aanraken door een vreemde…

Het was zeer zeker een dag met een sterretje…

Deze foto is van vlak voor ik contact kreeg met oma…

Er mochten eigenlijk vanwege de rust geen foto’s gemaakt worden…

De slurf van oma…

Zo dichtbij…

Afgelopen zaterdag heb ik mijn eerste hele dag oefening gehad bij het SIGMA.
Eerst zag ik er wel tegenop, maar uiteindelijk was het zo leuk dat ik eigenlijk elke week wel wil, maar helaas, dat gaat niet.
‘s Morgens kregen we een ronde EHBO met allemaal lotussen met verschillende letsels, die achter elkaar aan binnen kwamen. Het mooiste was dat ze geen letsels uit het boekje hadden , maar wonden op plekken die je normaal in de oefeningen niet ziet.Dat was dus improviseren met functionele verbandjes.Ook waren de koffers niet de koffers waar we normaal mee werken en was de inhoud niet alleen onbekend, maar ook incompleet.Zo moest een druk verband aangelegd worden met een hydrolast zwachtel, niet echt handig, maar voor nood kan het best…
In de middag kregen we eerst een presentatie over wie wat en waar doet in het veld en in het gewondennest(tent) en dat hebben we daarna ook maar gelijk geoefend met een aantal ambuteams en het MMT erbij Het opzetten van de tent hadden we ‘s ochtends al gedaan en na afloop moest hij ook weer afgebroken worden, daaraan heb ik even niet mee gedaan omdat ik niet tillen mocht, maar voor de rest wel aan alles mee gedaan.Vooral al die verschillende slachtoffers tegelijk, zie maar eens zo snel wie er het eerst of het laatst moet en wat doe je als je tent vol ligt en er komen nog meer gewonden die gelijk geholpen moeten worden…

Al met al een dag met een sterretje….

Lang geleden, maar we zijn gewoon erg druk met werk en familiebezoek,zoeken naar een huisje,sociale contacten bijhouden ,huisje boompje beestje, jullie kennen het vast wel.

Ik geniet van het leven zo, heerlijk, mag van mij zo blijven de komende 50 jaar…

Er gebeurt op het moment van alles en nog wat binnen ons wereldje.

Allereerst ben ik zaterdag geslaagd voor mijn laatste examen voor het SIGMA, dus nu mag ik officieel mee op pad bij rampen…

Helaas is mijn bus alweer kapot gegaan en hebben we besloten om een andere auto te kopen en omdat we toch nog maar met z’n tweexebn zijn en Johan ook een auto met achterbanken heeft is het een renault kangoo geworden, een bestelautootje dus, met lekker veel ruimte voor mijn EHBO spullen in de bak…

Verder ben ik voor de eerste keer mee geweest naar Johan zijn moeder, en ik vond het toch eng van te voren, Per slot van rekening heeft ze jaren een andere schoondochter gehad en ben ik helemaal vreemd.Maar al die zorgen waren helemaal voor niks, Het is een schat van een mens.Johan lijkt zoveel op haar,als je de ene ziet zie je de ander ook, dezelfde dingen en opmerkingen, dezelfde manier van reageren, heerlijk….

Vorige week ben ik in een andere baan begonnen en ook dat loopt lekker, kan er alleen hier niet teveel over vertellen, behalve dan dat ik met nogal privacy gevoelige informatie werk…

Mappa Mondo stond de laatste tijd even op een laag pitje, maar ook daar ga ik binnenkort weer heen…

Deze week zou de voortent geleverd worden en moesten wij de schuur afbreken om plaats te maken, maar we kregen net een telefoontje dat het nog een weekje langer gaat duren. Jammer want we waren net begonnen met alles opruimen…

Maar het is hier wel genieten van de rust om ons heen, de eekhoorntjes hebben de caravan ook weer gevonden en eten ook mee van het vogelvoer, de spechten hebben alweer jonkies en ook die komen op de rand van het raam zitten om gevoerd te worden en we hebben zelfs al een jong koolmeesje binnen op bezoek gehad….

Zo langzamerhand beginnen we te leven……

Vandaag hadden we het laatste examen bij het SIGMA. en zowaar, ik ben geslaagd met een score van 100 %…
Vanaf nu ben ik dus volwaardig SIGMA lid…

Vorige week ben ik ook in een nieuwe baan begonnen, en nu is het zo dat je toestemming moet hebben van je werkgever om bij het SIGMA te mogen zijn.Dus bij het sollicitatie gesprek had ik al aangegeven dat dat er aan zat te komen.
Waarop mijn baas zei dat ik wel mocht , maar alleen als ik hem als eerste zou redden,dus als er ergens in de buurt een ramp is , moet ik hem eerst bij kop en kont pakken en het gebouw uitzetten, waarna ik in alle rust in de auto kan stappen en naar de ramp kan rijden……